Achtduizend stenen
En toen was ik Harry8 duizend stenen voor het stadshart schuldig.Tijdens deraadsvergadering van 24 februari diende ik, namens de PHS, samen metGroenLinks, een motie in om de normbedragen voor delangdurigheidstoeslag niet met 26 euro te verlagen.Het leek er in eersteinstantie op dat een meerderheid van de raad niet akkoord zou gaanhet het amendement. De gebruikelijke woorden van sympathie, maar hettoch niet willen ondersteunen.
Raar eigenlijk datpartijen opeens overstag kunnen gaan als een wethouder zegt dat hijer wil voor zorgen dat een bedrag van 8 duizend euro op tafel komt.Boven op een bedrag van bijna 128 duizend euro.Dan vraag ik mij tochaltijd weer af hoe dat zit met dat dualisme.
Verklaringen te over. Demeeste partijen hadden in de commissie al aangegeven akkoord te gaanmet het nieuwe, verlaagde normbedrag en om dan ineens een motie welte steunen. Zoiets moet wel met omwegen gaan om gezichtsverlies tevoorkomen. Een toevallige toeschouwer, aanhoorder of passant zouhierin meer een bevestiging zien van een mening over De Politiek.
Maar niet van het rechtepad afwijken. De 8 duizend stenen. Dat grapte Harry mij na afloop vande raadsvergadering in de gang toe.Ik zal mijn rustetlozehersenen vragen om de opmerking van Harry om te zetten in concretedaden.Een eerste gedachteborrelt al boven het tipje van de sluier uit: gesponsorde naamstenen.